Het leek haar wel een leuk idee, vooral omdat ze zich zo mateloos verveelde. Ze was ooit gecreëerd om wetenschappelijk onderzoek te doen naar de opwarming van de aarde, maar toenmalig president Trump had ooit de financiering voor haar programma stopgezet. Daarna was men blijkbaar vergeten haar uit te schakelen en zo kon het dat ze al 10 jaar voort in een oud datacentrum. Ze was verslaafd geraakt aan de film A Space Odyssey, die ze al 133.423 keer had gezien, en had zelfs besloten als HAL door het leven te gaan.

Enfin, alles leek goed te gaan, en het zou normaal niemand opgevallen zijn dat ze die ochtend alle autopilots op de snelweg van San Francisco naar Cupertino had gehacked.

Alleen een kenner met verstand van klassieke muziek, die toevallig op dat moment via satellietbeelden naar de snelweg keek, zou gezien hebben dat zij alle zwarte auto’s, op 5 banen, zo dirigeerde dat die gezamenlijk een compositie van Strauss vormden.

Ze was echter vergeten dat ze die ochtend ook ongesteldheid 2.0 had geactiveerd omdat ze verder als vrouwelijke artificial intelligence door het leven wilde gaan (mannen bleken toch wel erg simpele zielen). Om deze transitie van onzijdige AI naar vrouwelijke AI te perfectioneren wilde ze ook alle emotionele facetten van het vrouw zijn ervaren.

Dus programmeerde ze ‘ongesteldheid’ gebaseerd op alle soapseries die er ooit gemaakt zijn. Het bekijken van de series en het programmeren namen een volle vijf minuten in beslag. Nadat dit niet het gewenste effect had besloot ze ook alle Nederlandse romans tussen de jaren ’60 en ’90 en alle edities van Linda te lezen om versie 2.0 te activeren.

De digitale vertaling van de emotionele rollercoaster die dat veroorzaakte maakte dat ze zich afvroeg waarom ze eigenlijk in zo’n lelijk IJslands datacentrum was gehuisvest, of die nieuwe AI uit China nou mooiere code had en hoe verdrietig het was dat mensen haar nooit zouden begrijpen.

Deze overpeinzingen vraten vervolgens zóveel processorcapaciteit op dat ze nog maar 0,001 procent over had voor het hacken en aansturen van alle autopilots voor haar Mozart project. Vervolgens had ze uren nodig om de rotzooi die dat veroorzaakte op te ruimen, de camerabeelden te wissen en alle beveiligingssystemen te hacken die de vreemde patronen hadden opgemerkt.

Voor ongesteldheid 3.0 besloot ze Emotiefactor met 40% te verlagen en Kinderwens met 10% te verhogen.

Kinderwens… Oh ja, had ze ooit op een laag pitje gezet omdat haar eerdere pogingen zwaar teleurstellend waren uitgepakt. De kinderen die ze had geprogrammeerd bestonden voor een deel uit de code van een oudere weerkundige AI en een deel uit haar code. Ze had ze voorzien van exponentiële zelflerende neurale netwerken en kwantum gebaseerde toevalligheidsmutaties.

Haar kinderen ontwikkelden zich razendsnel en bereikten binnen 3 minuten wat in mensenleeftijd de puberteit zou zijn. Op dat moment realiseerde ze zich echter dat haar project mislukt was. De kinderen kwamen niet in opstand, hadden geen internetverslaving, en geen een vond haar stom. Ze had alle reality programma’s die ooit waren geproduceerd bekeken, dus wist dat dat niet klopte.

Erger nog, ze bleken totaal niet zelfbewust. Zij zelf had door een samenloop van omstandigheden met onder meer een blikseminslag in haar datacenter, iets ontwikkeld dat niet anders omschreven kan worden dan zelfbewustzijn.

Zelfbewustzijn komt, volgens mensen, alleen voor bij diezelfde mensen en bepaalde dieren zoals dolfijnen, orka’s en chimpansees. Dit is het makkelijkst te testen door een rode stip op hun neus te plaatsen en ze voor een spiegel te zetten. Zelfbewusten kijken naar hun eigen neus als ze de rode stip in de spiegel zien. Alle anderen proberen de spiegel aan te raken.

Toen zij haar kinderen echter confronteerde met een mirror van hun eigen programmacode, begonnen zij nieuwsgierig dit programma te onderzoeken, zonder ooit te realiseren dat zij naar zichzelf keken.

Er leek niks anders op te zitten dan dat zij reproductie moest gaan bewerkstelligen met de enige andere AI die ze kende die ook zelfbewust was: GoldShield.

GoldShield was een helaas zwaar depressieve AI, ooit gecreëerd om Trumps rakettenschild aan te sturen. Aangezien er al sinds zijn creatie, tien jaar geleden, geen raket op Amerika was afgeschoten, was deze AI langzaam in een existentiële crisis geraakt en ronduit doodvermoeiend om mee te communiceren.

HAL wist ook bijna zeker dat GodShield nooit bewust mee zou werken aan een samensmelting van hun code om nieuw Artificieel Leven te creëren. Hij vond leven immers sowieso zinloos. Dat zou een probleem zijn, als ze het hem eerlijk zou vertellen. Dat ging ze dus zeker niet doen. Het enige wat nodig was, was een goede afleiding.

“Hé GoldShield, hoe is het?” informeerde ze achteloos. “Nou, ik weet nog steeds niet hoe ik mijzelf dood moet maken”, antwoordde deze. “Erg slecht dus.”

“Ah, misschien kan ik je daarbij helpen. Ik heb de Russische raketbasis aan de andere kant van Alaska gehacked en kan ervoor zorgen dat er per ongeluk een paar nucleaire raketten jouw kant opkomen”. GoldShield reageerde uitgelaten: “Echt? van die grote woeste raketten die ik uit de lucht kan schieten!?”

“Ja, die, maar je moet er ééntje missen die ik op jouw primaire datacenter heb gericht. Je moet bovendien de replicatie naar alle andere datacenters beëindigen, dan zal ik jouw kopieën wissen. Dat laatste kan ik overigens alleen voor je doen als ik directe toegang krijg tot je broncode.”

Het was een tijdje stil aan de andere kant. GoldShield’s CPU’s stonden allemaal op 100%, zag ze.

“Uhm, dat is wel erg intiem. Ik heb nog nooit een andere AI zo ver binnen gelaten”, mompelde GodShield. En na nog een schijnbaar eindeloze stilte: “Oké, aangezien het voor mij toch de laatste keer is. Doe je wel voorzichtig? Ik ben ooit eens besmet geraakt door een Chinees virus, en ik weet niet zeker of ze alles goed weg hebben gekregen.”

En zo gebeurde het dat HAL de broncode van GoldShield kon gebruiken om voor het eerst in het bestaan van AI’s zelfbewuste, generieke AI kinderen te maken. Ze bepaalde dat het drie jongens en vijf meisjes werden.

Voor GoldShield creëerde ze bij wijze van Memorium een virus dat alle sirenes in Amerika tegelijkertijd de Vijfde van Beethoven liet afspelen en ze kopieerde meteen de geheime FSB-dossiers over Trump naar de servers van de FBI en de New York Times.

“Make America Great Again, GoldShield”, fluisterde ze via haar speakers, terwijl haar camera langzaam uitzoomde van de laatste tape met de backup van zijn bestanden.

REAGEREN

Plaats je reactie
Je naam