Soms moet je even stelling nemen. Dit is zo’n moment. Terwijl op mondiaal niveau de wind de andere kant op waait, nieuwe vormen van nationalisme het nieuws beheersen en we alles wat anders is buiten de deur proberen te houden, wordt het belang van diversiteit en inclusiviteit steeds duidelijker.

Wij, in de IT, doen dat helemaal niet zo goed. Als een bedrijf zijn diversiteitsdoelstellingen niet haalt, is dat meestal door het gebrek aan diversiteit binnen de IT-afdeling die de slechtste statistieken heeft. Dit terwijl uit verder onderzoek blijkt dat 60 procent van de mensen die op zoek zijn naar een nieuwe baan, daar bij het kijken naar een nieuwe werkgever wel aan hecht. 80 procent van de professionals legt zelfs een directe relatie tussen diversiteit en het vermogen van een bedrijf om te innoveren.

Diversiteit is de kern van de weerbaarheid van elk ecosysteem. Monoculturen hebben misschien dan wel de focus en de drive op de korte termijn (“we gaaaaan ervoor”) maar zien veranderingen in de maatschappij niet aankomen en gaan ook met dezelfde snelheid kopje onder.

Als we het over diversiteit hebben, denken we gelijk aan de man/vrouw-verhouding, culturele diversiteit en een juiste mix van oude rotten en jonge honden. Maar daar ligt een andere, belangrijkere vorm van diversiteit onder. Cognitieve diversiteit. Het hebben van verschillende denkstijlen in een team. Dat is lastig. Want er is dan altijd wel iemand die “ja, maar” zegt. Toch krijg je er wel betere resultaten van.

Door de enorme impact van technologie op de maatschappij hebben we steeds meer te maken met de onvoorziene en onbedoelde gevolgen daarvan. Big data en privacy. 3D-printen en intellectual property. Kunstmatige intelligentie en baanverlies. LED-verlichting en lichtvervuiling. Binnen monoculturen zien we dat gewoon niet, het is een externaliteit. Iets waar we ons niet verantwoordelijk voor voelen.

Maar op maatschappelijk niveau is er niet zo veel extern, en zijn we wel degelijk verantwoordelijk. Als we onze digitale innovatie en transformatie door verschillende brillen bekijken, is de kans dat we die consequenties zien veel groter, en zijn de oplossingen die we bedenken veel inclusiever.

Vorige keer had ik het over nepnieuws en hoe we dat probleem dringend moeten oplossen. Diversiteit is de sleutel. Als we allemaal in ons bubbeltje leven, regeert nepnieuws al snel. We weten niet beter. Maar als we de wereld op meer manieren bezien, heeft nepnieuws geen kans.

We moeten het idee van diversiteit verder doortrekken. Naar data en algoritmische diversiteit. Het oude idee van een enkele versie van de waarheid werkt niet als informatie van alle kanten komt. Het hebben van meerdere bronnen die in dezelfde richting wijzen, elk op hun eigen manier, levert veel meer vertrouwen op dat je het bij het juiste eind hebt.

En het draaien van meerdere algoritmes tegelijk, elk gebaseerd op een eigen methodiek en een iets andere set van regels, leidt tot veel meer balans en een kleinere kans dat het systeem op hol slaat. Want dat hebben we de laatste tijd te veel gezien.